KAN SESİ
söze yapışan ışık dudaklarımda danseden bıçak şehrin uçsuz bucaksız yalnızlığına karşı demlenen kuşku şu et duvarların gri hücrelerinde niyetlerin bertaraf edildiği bir mevsimle usulca süzülüyor söz kalabalık bir yankı bırakıyor dibinde unutuşun hep bilinmezli bir denklemin kırgın umuduyla soyunup seyrediyor yok tenini korkak bir lisan… hazır değiliz değiliz inan kahramanlar sıçrıyor kalemime kalemimde kan sesi…