…catcher in the ‘ray’..

yokken kıvrımına şişindiğinde puslan! fırsatın sislenmesin küf ol benim gibi saçmalama! onlardan olmaktan gocunurken osuran sıfatında ekşiyen aşılmamış nâmeler sıçan pısırık tohumundan bir nebze benzese bize kibrimize felâket dolayan o kahramanları koynumuza almazdık açılma sez çek düşünü uzat aboneliğini pes soslu sonsuzluk bir gün biz bir gün ben olacağından değil yok ülke yok kimlik gelmeden gitmeyi öğrenen çocukların ruhlarında istasyon nihayet çat pat rahatıma batan metaforları çözerken etime işlemen sıfatsızlık âbidesi düş önümden toryum kompostosu bak şehir de seni öğütmez ya bu saatten sonra rahatın batar götüne sığmazsın ebenin amına çağırma çağlanmadan attır sihrini yavşaklığın muhteşem!!! şiirin şirk döşeli masif niyetine çöken yarım akıllı bir…….. …….bir ilke sorunu bu, kıyamet rengi Çivit. Göt kokusu. Farz döngüsü katı inak. Dur bi! Duruk korkunun temeli bu, ağla Son model yankı odalarında N’olcak sanki Kimse senden olmuyorsa yaşlanınca…

İÇİNDEKİ KAPLUMBAĞALAR

İçindeki kaplumbağaların gülümsediğini duy
ve sarılarak uyumaya çalış.
Çoğu dudak okur
ve rüyalarında konuşurlar.

En güzeli, iç dünyaları çok basit
yalnız ve mutludurlar, o sert kabuklarının içinde.

Bir kahve yap kendine
geceler uzun, aşklar kısa, ten kayıp

bir kıtanın son mısrasından girip
sözsüz bir oyunun dehlizlerinde şarkı söyleyerek
otuzbir çektiğini bile kanıtlar tarih

çok istersen bu da olur;
rezalet ve hikmet
içiçe geçip
çelme takarlar anlama

anlamazsın

ağlatır…

YOK DURUM

kaydığım yer şehirdi, urdu
kucağım toprak yüreğim çamur
zihnim kızgın taştan seğirtip şehveti
muhtaç bir aslanın ağzına tıkıyordu
duyulmadım dediğimde kimsenin
eti etine sığmıyordu
dudağımız durak bilmez, ıslak
uzun hazzına zimmetleniyordu

tam o zamanlardı
devlet kendini beğenirken
kitle kibrinden külfete tapıyordu
mütereddit egzamalar başkentindeki
kavruk memelerini
emmeden geçen kurak bereket
kendi etrafından
zafersiz dönüyordu

biz takılmazken bunlara
nicedir hâlleri
yoka sapan o kunt bakış
tepetaklak muradına
hâdsiz sevgisini iletiyordu

işine mi geliyordu
içine mi dönüyordu
kafasına göre sulak bir
nimeti geri tepiyordu

simetrik kaygan dibine
imgeler düzüyordu

galiba hayat
inadına vuruyordu

hadi şimdi çullan
kullan dudaklarını yakmak yalanlamak
için için içini
sökesi gelen
uygarlığın acı dilini
şehri kusarken
susmam için yalvarırken
ölümle yarışırken
ödüm bokuma karışırken
yanmak demiş miydim

yoktan var olmazken?

KAYGI

hadi çağırmayalım birbirimizi
biraz çağrılmayalım da uslanalım
rengimiz otursun

biraz canımız acısın
dudaklarımız demlensin

bakınca unutuyoruz

sıfat at bana
bana sıfat at

bedensiz
asfaltlarımız
sulansın

kasvetle eğlendir

kıskandır iskeletine binen
yalanla avladığın benliği

hiç gibi peçelendir
ipliğin sızlasın

ıssızın konuşurken
muhasebe edilsin
istiflenmiş yüreğin
ıssızdan korkmadan

hadi avlan biraz

ufkuna leylek giymiş
eski usûl keyfini keşfet

YOK SÛRESİ

Çok kayıp çığlık yok
Hepsi acıyor tek tek gün ışıyınca

Siper edilmiş gece
Ter ve efkârla sızıyorsa
Yaramız da bizdendir
Ve ölüm de hep çirkef

Ya kitap açık kaldıysa
Kaçtıysa sesi şairin?

Ya mâzi mezarından fışkırıp
Kana kana içilebiliyorsa?

Yok bir ayıp
Kâfi bu ıstıraplı baht
Vaziyete münâsip kaçış
Demlenir elbet gönülden

YORGANDIŞINA GİDEN

O kadar karanlık, o kadar ısrarcı ve musallat; Kibrini cakasının sarkık iktidarından alan, kadir kıymetten anlamaz bir soytarılık.

Aklımı kaybetmeden birkaç adım daha atıp, birkaç gün daha yaşamak konusunda bile kararsız kaldığımı düşünmeme sebep oluyor her yeni başlayan şey; Romanlar, filmler, gazete haberleri, mevsimler, aşklar.

Yorganın dışına çıkmak istemiyorum. Loş, rüyamın flû yüzlerini hatırlamama yardımcı oluyor. Loş, maksadını aşarak kasıklarımın arasına sızıyor. Islak kasvet çarpıyor pencereye, korku, taklit ediyor yorganın dışında, radyoaktif cazibesini kullanarak güneşin. İknâ olmak, çıplak tenimin suyla buluşması demek.

Bugün sokağa mı çıkacağım? Kediler mi seveceğim? Üzerinde ismimi taşıma şerefine erişen uzun kâğıt bardaklarda kahvemi içerken bir bankta üşüyecek miyim? Kimlerle paylaşabileceğim bu denli yalnızlığı? Kimler çıkıp üzerime parmağıyla çiğneyecek yalnızlıklarımı? Gururum ezilecek çöp konteynırında giderken dudak izim.

Ölü organizmaların milyonlarca yıl sonra şu cansız mankenlerde vücûda gelişini hissediyor vitrin camında izlediğim aksim. Gidebilmek, adımlarıyla işgâl ettikleri kaldırımların, egsozun, geleceksizliğin sınırında intihar edecek.

Peri masalıysa hâllenmişcesine sürtünüyor rüzgârda eşkâl bulmuş sûretiyle. Soğuk, sert, kaba temâsıyla tanışıyorum şehvetin. Yüzlerini seçemiyorum, yoksanmışlar. Işığı yutan cüsselerinin arasında eziliyorum.

Basıp geçerlerken etime yapışan gölgelerini temizliyor sağanak.

Kararmış, incinmiş kalkıp gitmek de var ya, yapamıyorum. Kararlı ve öfkeli sıçrayıp, neşeyle şarkı söyleyerek koşuyorum. Çarpıyorum. Düşürüyorum. Kanatıyorum. Uyandırıyor, meraklandırıyor, dinletiyorum. Varlığımı iğfâl eden soluklarına rağmen varıyorum!

Hedefim şefkâtli kollarında ısıtıyor. Hedefim sormuyor. Gözlerimi oyup çıkarmıyor. Hedefim ebedî bir düşten ibâret olduğunun farkında, boğmuyor.
Açım. Avlanamadım. Beton ve petrol çiçekleri açan bahçemde bile pixel kanseri metastaz yapmış. Yorgunum. Uyuyorum.

Kâbusum müşfik, elimden tutup çekiyor yorganımın dehlizlerine.

Çabuk Kâtip

aç bîçare çivilendiğin çıkının aklınsa
aklın uçkuruna temâs etmeden
emsin o sinsi nefesi,
defetsin gerisingeri sinesine;
o pek enfes iffetlerine halel gelmesin!..


soğumaya başlarken al
dudakların titreyecek, alınyazın kanayacak
âfakı seyrine sığmayan
alelacele bir sefâ peydâh olacaktır..


hani sende de olurmuş
olduğunu saklamaz
olmadığını söylemezmişsin ya,
belki ihtiyacın olduğundan
yani olduramadığından yana derde düşüp
o en olgun mağlûbiyet hissinden mağrur çıkarmışsın…
tam o zamanlar!
her sürçmenin bir lâtifeye tekâbül edebildiği me’al!


hadi sen de ol
saklan olduğunun ardına
Olma!
göm sesini,
muhtac olma kelâma..


eşkâline ibret olan ayna
sırrını ışığa saklamış!...


30kasım2013cumartesi.yeldeğrimeni