KAN SESİ

söze yapışan ışık
dudaklarımda danseden bıçak

şehrin uçsuz bucaksız yalnızlığına karşı demlenen kuşku
şu et duvarların gri hücrelerinde
niyetlerin bertaraf edildiği bir mevsimle
usulca süzülüyor

söz kalabalık bir yankı bırakıyor
dibinde unutuşun

hep bilinmezli bir denklemin
kırgın umuduyla soyunup
seyrediyor yok tenini korkak bir lisan…

hazır değiliz
değiliz inan
kahramanlar sıçrıyor kalemime
kalemimde kan sesi…

OLMADIM

savaş görmedim
antilop da
hem savaş hem antilop ol bana

inanmadım
anlamadım da
hem inanç hem anlam ol bana

yara almadım
öldürmedim de
hem yara hem ölüm ol bana…

13 Mayıs 2010 Perşembe - Feneryolu